چندین سال قبل برای تحصیل در دانشگاه سانتاکلازا کالیفرنیا وارد ایالات متحده آمریکا شده بودم . چهارماه از شروع سال تحصیلی گذشته بود که یک کار گروهی برای دانشجویان تعیین شد که در گروههای 5 تا 6 نفری با برنامه زمانی مشخص باید انجام می شد . دقیقا یادم هست از یک دختر آمریکایی که درست در نیمکت بغلی من می نشست و اسمش کاترینا بود پرسیدم : تصمیمش برای این کار گروهی چی هست ؟ گفت : اول باید برنامه زمانی را ببینه ، ظاهرا برنامه دست یکی از دانشجویان به نام فیلیپ بود . 

از کاترینا پرسیدم : فیلیپ را می شناسی ؟ گفت : آره ، همان پسری که موهای بلوند قشنگی داره و ردیف جلو می نشینه ، گفتم : نمیدونم چه کسی را میگی ، گفت : همان پسر خوش تیپ که معمولا پیراهن و شلوار روشن و شیکی تنش میکنه ، گفتم : نمیدونم منظورت کیه ، گفت : همان پسری که کیف و کفشش همیشه ست هست با هم ، باز هم نفهمیدم منظورش کی بود . 

در همان لحظه ناگهان کاترینا سرش را نزدیک من کرد و با صدای خیلی آرام گفت : فیلیپ دیگه همان پسر مهربونی که خداوند او را تا آخر عمرش از نعمت راه رفتن محروم کرده و روی ویلچر می نشینه . 

این بار دقیقا فهمیدم که کاترینا منظورش چه کسی هست و کی را میگه ولی به طرز غیرقابل باوری رفتم تو فکر که یک نفر مثل کاترینا چقدر باید نگاهش به اطراف و اطرافیانش مثبت باشه که بتونه از ویژگیهای منفی و نقص ها چشم پوشی کنه . 

چقدر خوبه مثبت دیدن و یک لحظه خودم را جای کاترینا گذاشتم ، اگر از من در مورد فیلیپ می پرسیدند و فیلیپ را می شناختم چی واقعا می گفتم ، قطعا سریع می گفتم همان معلوله دیگه و و قتی که نگاه کاترینا را با خودم مقایسه کردم خیلی خجالت کشیدم و چقدر عالی میشه اگر ویژگی های مثبت افراد را بیشتر ببینیم و بتونیم از نقص های آنها چشم پوشی کنیم .

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5